Sejm Ustawodawczy – jednoizbowy organ parlamentarny wybrany dla uchwalenia konstytucji (Konstytuanta) II Rzeczpospolitej.
Został wyłoniony w drodze demokratycznych wyborów pięcioprzymiotnikowych (bezpośrednich, powszechnych, równych, tajnych i proporcjonalnych) 26 stycznia 1919. Prace nad uchwaleniem Konstytucji rozpoczęto w połowie lutego. Jego prerogatywy a także podstawowe zasady ustrojowe, obowiązujące do czasu uchwalenia Konstytucji, zostały określone w tzw. "Małej Konstytucji", uchwalonej 20 lutego 1919 (uchwała Sejmu z dn. 20 lutego 1919 r. o powierzeniu Józefowi Piłsudskiemu dalszego sprawowania urzędu Naczelnika Państwa).
Marszałkiem Sejmu Ustawodawczego był wybrany 14 lutego 1919 Wojciech Trąmpczyński, w okresie 10-14 lutego 1919 obradom przewodził marszałek-senior Ferdynand Radziwiłł. Sejm ten odbył 342 posiedzenia plenarne.
Do ważniejszych ustaw uchwalonych przez ten Sejm należą: Mała Konstytucja, Konstytucja marcowa z 17 marca 1921 oraz Statut Organiczny Województwa Śląskiego i szeroki pakiet ustaw socjalnych.
Sejm Ustawodawczy funkcjonował do momentu zebrania się wybranego na mocy konstytucji Sejmu i Senatu, co nastąpiło 28 listopada 1922.
edytuj Wyniki przeprowadzonych 26 stycznia 1919 wyborów do Sejmu Ustawodawczego
Skład Sejmu Ustawodawczego uzupełnionopolskimi posłami z parlamentów państw zaborczych z okręgów wyborczych, w których z uwagi na stan wojny (Galicja Wschodnia), lub nieustalony jeszcze status prawno - międzynarodowy (zabór pruski) wybory do Sejmu Ustawodawczego nie mogły być przeprowadzone. W okresie późniejszym (1922) do Sejmu Ustawodawczego dokooptowano np. posłów Sejmu Litwy Środkowej
edytuj Bibliografia
|