Pacific Grand Prix.html



Pacific - zespół Formuły 1, założony przez Keitha Wigginsa i uczestniczący w niej w sezonach 1994 i 1995.

edytuj Przed Formułą 1

edytuj Formuła Ford. Formuła 3

W 1984 roku były mechanik oraz kierowca wyścigowy, Keith Wiggins, postanowił założyć zespół wyścigowy Pacific Racing i wystartować w Mistrzostwach Europy oraz Mistrzostwach Beneluksu Formuły Ford 1600. Dzięki wsparciu koncernu Phillip Morris zaangażował on norweskiego kierowcę Haralda Huysmansa, który wygrał obie te serie. W następnym sezonie, również za sprawą Phillip Morris, postanowiono zaangażować Belga Bertranda Gachota. Dalej startowano w Formule Ford 1600, ale tym razem w mistrzostwach Wielkiej Brytanii; tytuł zdobył Gachot. W sezon 1986, dalej z Gachotem w składzie, postanowiono startować w Formule Ford 2000; i tutaj Gachot zdobył tytuł. Na sezon 1987 postanowiono zaangażować Fina Jyrkiego Järvilehto, który wystartował w europejskiej oraz brytyjskiej serii Formuły Ford 2000, gdzie zdobył tytuły mistrzowskie. Zespół, widząc swoją dominację w Formule Ford, postanowił przenieść się do wyższej serii wyścigowej.

W roku 1988 zespół Pacific Racing wystartował w Mistrzostwach Wielkiej Brytanii Formuły 3. W zespole został Järvilehto, i to on zdobył tytuł. Po roku startów Keith Wiggins postanowił, że jego zespół będzie startował w Formule 3000.

edytuj Formuła 3000 - cz. 1

Nadal zespół reprezentował Järvilehto, do którego dołączył Eddie Irvine. Jednakże tamten sezon był niezbyt udany - zespół nie zdobył tytułu. Co gorsza, po sezonie z zespołu odeszli obaj kierowcy - Järvilehto przeszedł do zespołu Formuły 1 - Onyx, a Irvine związał się z teamem Jordan. W roku 1990 nadal startowano w Formule 3000, przy czym do zespołu trafili nowi kierowcy - Kanadyjczyk Stephane Proulx oraz Brazylijczyk Marco Greco. Ponadto w dalszej części sezonu dołączył inny Kanadyjczyk, Claude Bourbonnais. Był to dla zespołu sezon katastrofalny, nie zdobyto ani punktu. Na następny rok postanowiono skorzystać z nadwozi marki Reynard, co dało znakomite efekty. W zespole jeździli Brazylijczyk Christian Fittipaldi oraz Włoch Antonio Tamburini. Fittipaldi zdobył w swoim debiutanckim w Formule 3000 sezonie tytuł mistrzowski. Następny rok był jednak mniej udany, albowiem ani Hiszpan Jordi Gene, ani Francuz Laurent Aiello nie wywalczyli dla zespołu tytułu mistrzowskiego.

Na sezon 1993 Wiggins planował rozpoczęcie startów w Formule 1. Początkowo planował on mariaż z upadającym zespołem Tyrrell, co jednak nie doszło do skutku. W efekcie tego postanowił on wystawić własny team pod nazwą Pacific Grand Prix; podpisał już nawet umowę z Fordem na dostarczanie "klientowskich" silników HB V8, ale ostatecznie z powodu braku odpowiednich środków finansowych zespół nie wystartował w sezonie 1993 w Formule 1.

Tak więc zespół niejako musiał uczestniczyć w sezonie 1993 w Formule 3000. W składzie znaleźli się Brytyjczyk David Coulthard oraz Niemiec Michael Bartels (w dwóch ostatnich wyścigach zamiast Bartelsa wystartował Brytyjczyk Phil Andrews). Mimo że zespół nie zdobył tytułu, zebrano odpowiednie fundusze na start w Formule 1 na sezon 1994. Zespół Pacific Grand Prix Ltd. miał jeździć na silnikach Ilmora V10 z 1992 roku. Kierowcami zespołu mieli być Bertrand Gachot oraz syn francuskiego aktora Jeana-Paula Belmondo, Paul Belmondo, a kierowcą testowym Brytyjczyk Oliver Gavin.

edytuj Formuła 1

edytuj 1994

Sezon 1994 otwierał wyścig o Grand Prix Brazylii. Zespół zaprezentował się w nim tragicznie. Paul Belmondo nie zakwalifikował się do wyścigu, a Bertrand Gachot zajął w kwalifikacjach przedostatnie miejsce dające mu prawo startu w wyścigu (25), którego Belg jednak nie ukończył. Kolejny wyścig, do którego kierowca Pacifiku się zakwalifikował, to Grand Prix San Marino. Kierowcą tym był ponownie Gachot, i ponownie nie ukończył wyścigu. Do dwóch kolejnych Grand Prix (Monako i Hiszpanii) zakwalifikowali się zarówno Gachot, jak i Belmondo, ale to dzięki szczęśliwym zbiegom okoliczności - w Monako Williams i Simtek wystawiły zaledwie po jednym samochodzie, a Saubery w ogóle nie wystartowały, a w Hiszpanii Andrea Montermini z Simteka miał wypadek podczas kwalifikacji, natomiast Sauber wystawił tylko jeden samochód. Mimo to ani na Circuit de Monaco, ani na Circuit de Catalunya żaden z reprezentantów brytyjskiej ekipy nie dojechał do mety. Jako że do Grand Prix Kanady zespół Simtek wystawił zaledwie jeden samochód, ponownie któryś z kierowców Pacific Grand Prix miał zapewniony start w wyścigu. Był nim Gachot, jednakże nie dojechał do mety. Po tym wyścigu, aż do końca sezonu (począwszy od Grand Prix Francji, a skończywszy na Grand Prix Australii), żaden z kierowców nie zdołał zakwalifikować się do żadnego wyścigu. Co ciekawe, po kwalifikacjach do Grand Prix Australii Gachot powiedział, że jest to jeden z najszczęśliwszych dni w jego życiu, ponieważ nigdy już nie będzie musiał jeździć w Pacifiku.

edytuj 1995

Na sezon 1995 postanowiono zmienić dostawcę silników - Ilmora zastąpiono jednostkami napędowymi Forda. Dobrą wiadomością dla zespołu był fakt, iż na skutek wycofania się zespołów Lotus i Larrousse (debiutował natomiast zespół Forti) Pacific miał zagwarantowany start we wszystkich wyścigach. Ponadto Keith Wiggins nabył prawa do stosowania nazwy Lotus, i na skutek tego oficjalna nazwa zespołu brzmiała Pacific Lotus Grand Prix Ltd. Ciekawostką jest, że Gachot pozostał w zespole, stając się nawet jednym z udziałowców. Drugim kierowcą został Andrea Montermini.

Pierwszy wyścig sezonu o Grand Prix Brazylii okazał się w miarę udaną eliminacją, albowiem Gachot startował z 20 pozycji (pokonując tym samym 6 kierowców) i wprawdzie nie dojechał do mety, jednakże wyścig na 9 miejscu ukończył Montermini. W sześciu następnych wyścigach żaden z kierowców nie ukończył wyścigu, przy czym w piątej eliminacji sezonu, Grand Prix Hiszpanii, miał miejsce bardzo groźny pożar, który przydarzył się podczas tankowania samochodu Gachota w boksach (podobny przypadek zdarzył się Josowi Verstappenowi w Grand Prix Niemiec sezon wcześniej). Grand Prix Wielkiej Brytanii Montermini nie ukończył, natomiast Gachot dojechał do mety na dwunastym miejscu, po czym opuścił zespół. Zastąpił go Włoch Giovanni Lavaggi. Dwóch następnych Grand Prix (Niemiec i Węgier) Lavaggi nie ukończył, a Montermini dojechał w nich do mety na odpowiednio 8 i 12 miejscu. Dwóch następnych wyścigów żaden z kierowców ekipy nie ukończył. Po Grand Prix Włoch podziękowano Lavaggiemu za współpracę, a na jego miejsce zaangażowano widzianego już sezon wcześniej w Formule 1 Szwajcara Jeana-Denisa Deletraza. Wyścigu o Grand Prix Portugalii żaden z kierowców nie ukończył. Grand Prix Europy rozgrywanego na niemieckim Nürburgringu nie ukończył Montermini, natomiast Deletraz dojechał do mety na 15 miejscu. Po tym wyścigu do ekipy wrócił w miejsce Deletraza Bertrand Gachot. Mimo tego żadnego z kierowców Pacifika nie widziano na mecie w Grand Prix Pacyfiku oraz Grand Prix Japonii. Ostatni wyścig o Grand Prix Australii Gachot ukończył na ósmym miejscu; Montermini ponownie nie dojechał do mety. Po sezonie 1995 Keith Wiggins postanowił, iż jego zespół z powodu braku pieniędzy wycofa się z Formuły 1 i wróci do Formuły 3000.

edytuj Formuła 3000 - cz. 2

Na rok 1996 Wiggins postanowił zaangażować Francuza Patricka Lemarié i Brazylijczyka Cristiano da Mattę. Lemarié zajął w klasyfikacji generalnej trzynastą, a da Matta ósmą pozycję. W roku 1997 w zespole jeździli Francuz Olivier Tichy i Hiszpan Marc Gené. Z powodu problemów finansowych w dalszej części sezonu zespół nie był w stanie wystawić dwóch kierowców, więc odszedł z niego Gené. Nie zapewniło to jednak zespołowi większej stabilizacji finansowej - na dwie eliminacje przed końcem sezonu Pacific wycofał się z Formuły 3000.

edytuj Kierowcy Formuły 1 Pacific Grand Prix

edytuj Linki zewnętrzne

• Historia zespołu