|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
Idzi (Gilles) z Tuskulum, także Idzi z Tusculum oraz Gilles z Paryża (1080 - 1142) - kardynał-biskup Tusculum najpóźniej od marca 1123 roku. Pochodził z Toucy i został najpierw diakonem w Paryżu (stąd przydomek de Paris), a następnie benedyktynem w Cluny (w 1119). W latach 20. XII wieku działał jako legat papieski w Polsce i na Wegrzech. Dokładny okres jego legacji, z uwagi na brak oryginalnych dokumentów, jest niepewny. Proponuje się lata 1123-24 lub 1125-27[1]. W wystawionym przez niego dokumencie datowanym na rok 1105[2] zawarł zapis o Tuchowie (Tucov) - posiadłości Benedyktynów z Tyńca. Ponadto za zgodą Bolesława Krzywoustego i syna Bolesława oraz bp.krakowskiego Radosta zatwierdził posiadłości klasztoru opactwa benedyktynów w Tyńcu, m.in. takie jak : Bieździedza, Kratowice, Pilzno, Brzostek (Brestek), Klecie (Clececi), Dęborzyn (Doborin), Szebnie, i wioskę "Vnochovici" ( Januszkowie?). Wprowadził uchwały soboru laterańskiego i zajmował się sprawami organizacji polskiego Kościoła. Wpłynął utworzenie nowego biskupstwa w Lubuszu i na powstanie tutaj diecezji lubuskiej, której zadaniem miała być chrystianizacja pogranicznych terenów słowiańskich. Z powodu jednak szybkich postępów niemieckich pomysłu tego nie udało się zrealizować. Pomimo tego struktura diecezjalna przetrwała. Reaktywował diecezję kruszwicką, przeniesioną wkrótce do Włocławka. W 1128-29 był legatem w łacińskiej Syrii. Podczas papieskiej elekcji 1130 poparł antypapieża Anakleta II i popierał go przez cały okres schizmy do 1138, działając jako jego legat w Akwitanii. Pojednał się z prawowitym papieżem Innocentym II w dniu 29 maja 1138, jednak w następnym roku Sobór Laterański II potępił go jako byłego schizmatyka i prawdopodobnie deponował z urzędu. Zmarł najpóźniej na początku 1142 roku. Przypisyedytuj Źródła
|
| All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog. |