Giuseppe Tartini.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Giuseppe Tartini | |
 Portret Giuseppe Tartiniego |
|
| Imię i nazwisko | Giuseppe Tartini |
| Data urodzenia | 8 kwietnia 1692 |
| Pochodzenie |  Republika Wenecka |
| Data śmierci | 26 lutego 1770 |
| Instrument | skrzypce |
| Gatunek | muzyka baroku |
| Zawód | kompozytor, skrzypek, muzykolog, pedagog |
Giuseppe Tartini, wymowa: Dżiuzeppe Tartini, polski odpowiednik imienia: Józef, urodzony 8 kwietnia 1692, zmarły 26 lutego 1770 – włoski kompozytor, skrzypek, kompozytor, muzykolog i pedagog.
Pochodził z Pirano na półwyspie Istria w Republice Weneckiej. Studiował prawo na uniwersytecie w Padwie. Około 1714 był muzykiem opery w Ankonie, a od 1721 – kapelmistrzem i skrzypkiem w bazylice świętego Antoniego w Padwie. Od 1726/1727 prowadził szkołę skrzypcową, do której ściągali uczniowie z całej Europy.
Tartini pisał utwory na skrzypce, najczęściej koncerty i sonaty, czasem z towarzyszeniem klawesynu. Najsłynniejsze z nich to niezwykle trudna do wykonania Sonata z diabelskim trylem (G-moll), a także Didone abbandonata (również sonata g-moll). Tartini był także wybitnym teoretykiem muzyki, publikując dzieło Trattato di musica secondo la vera scienza dell'armonia.