Forti.html



Forti
Pełna nazwa	Parmalat Forti Ford Forti Grand Prix
Aktywna	1995 - 1996
Siedziba	Alessandria, Włochy
Ważni ludzie
Założyciel	Guido Forti Paolo Guerci
Inne
Debiut	Grand Prix Brazylii 1995
Ostatni wyścig	Grand Prix Wielkiej Brytanii 1996
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Forti Corse - były zespół Formuły 1, startujący w niej w sezonach 1995 i 1996.

edytuj Włoska Formuła Ford

Pod koniec lat 70. dwaj Włosi - Guido Forti i Paolo Guerci, utworzyli zespół Forti Corse Srl. Pierwszym kierowcą tego zespołu był Teo Fabi, który ścigał się we włoskiej Formule Ford, a następnie włoskiej i europejskiej Formule 3. Pierwszym sukcesem zespołu było zwycięstwo Fabiego w 1977 roku we włoskiej Formule Ford. W roku 1979 zespół rozpoczął starty w eliminacjach Formuły 3 w Ameryce Południowej - kierowcą zespołu był Oscar Larrauri, jednakże na początku lat 80. zespół ponownie startował jedynie we włoskich seriach wyścigowych. W roku 1985 w barwach Forti Franco Forini wywalczył tytuł mistrza włoskiej Formuły 3. W kolejnym roku kierowcami Forti byli Georgio Montaldo i Nicola Marazzini, ale żaden z nich nie powtórzył sukcesu Foriniego. W sezonie 1987 zmieniono dostawcę silników z Volkswagena na Alfę Romeo. W tym roku Enrico Bertaggia wygrał dla tej ekipy mistrzostwo włoskiej Formuły 3, rok później ponownie najlepszy w tej serii był kierowca Forti, tym razem Emanuele Naspetti, a w roku 1989 dla Forti tytuł mistrza włoskiej Formuły 3 zdobył Gianni Morbidelli. Forti wycofało się z mistrzostw włoskiej Formuły 3 po sezonie 1991.

edytuj Formuła 3000

W 1987 roku zespół Forti rozpoczął starty w Formule 3000. Kierowcą zespołu był Nicola Larini, ale nie zdołał on w żadnym wyścigu w tym roku zdobyć ani punktu. W roku 1988 zespół Forti, dla którego jeździł Enrico Bertaggia, wystartował jedynie w ostatnich dwóch eliminacjach (ponownie nie zdobyto punktów). W roku 1989 nastąpił pierwszy pełny sezon ekipy Forti w Formule 3000. Kierowcą zespołu był Claudio Langer, który zdobył dla zespołu pierwsze punkty w tej serii wyścigowej (drugie miejsce w Enna-Pergusa). W roku 1990 dla Forti jeździł Gianni Morbidelli. Morbido odniósł w tamtym sezonie dla zespołu pierwsze zwycięstwo, zdobył pierwsze pole position i w całym sezonie zdobył 20 punktów, co dało mu piątą pozycję w klasyfikacji generalnej kierowców na koniec sezonu. W roku 1991 dla Forti jeździło dówch kierowców - Fabrizio Giovanardi i Emanuele Naspetti. Naspetti odniósł 3 zwycięstwa, zdobywając na koniec sezonu 37 punktów, co dało mu trzecią pozycję. Giovanardi natomiast zdobył 6 punktów, co dało mu 11 miejsce. W sezonie 1992 dla Forti jeździli Emanuele Naspetti i Alessandro Zampedri. Naspetti zgromadził 19 punktów, co dało mu szóstą pozycję w klasyfikacji kierowców, ale na cztery ostatnie eliminacje sezonu zastąpił go Andrea Montermini. Zdobył on wtedy dla zespołu 2 zwycięstwa, w całym sezonie zdobył łącznie 34 punkty, z czego 21 dla Forti. Zampedri zajął w klasyfikacji kierowców dwunaste miejsce z 4 punktami. W sezonie 1993 dla zespołu jeździli Monakijczyk Olivier Beretta oraz Brazylijczyk Pedro Diniz, który dzięki Carlo Ganciemu wnosił do zespołu pewną ilość pieniędzy. Beretta zdobył w całym sezonie 20 punktów, co dało mu szóstą pozycję w klasyfikacji kierowców; na sezon 1994 zatrudniony został w Formule 1, w ekipie Larrousse. Diniz nie zdobył ani punktu, Carlo Gancia natomiast wykupił udziały w zespole Forti od Paolo Guerciego i rozpoczął starania mające na celu starty zespołu w Formule 1. W roku 1994 dla Forti jeździli Pedro Diniz i Japończyk Hideki Noda. Diniz w całym sezonie zdobył 3 punkty, Noda - 6.

W ciągu ośmiu lat startów w Formule 3000 kierowcy zespołu Forti przejechali w wyścigach łącznie 3320 okrążeń, zdobyli 143 punkty, odnieśli 9 zwycięstw i zdobyli 5 pole positions.

edytuj Formuła 1

Dzięki wsparciu sponsorów (Parmalat, Sadia, Arisco, Kaiser, Marlboro) zespół mógł w sezonie 1995 wystartować w Formule 1 z budżetem około 7,5 miliona funtów. Miał również zapewnione silniki, albowiem dzięki wsparciu brazylijskiego oddziału Forda zespół mógł po atrakcyjnej cenie zakupić silniki Ford ED V8. W charakterze kierowców obrano Diniza oraz Roberto Moreno (zespół wybrał go spośród takich kierowców, jak Christian Fittipaldi, Mauricio Gugelmin, Gil de Ferran, Emanuele Naspetti czy Andrea Montermini). Głównym dyrektorem technicznym zespołu został Włoch Sergio Rinland, asystował mu Giorgio Stirano, a za elementy aerodynamiczne odpowiedzialny był Hans Fouche. Bolid oznaczono symbolem FG01-95, ale był on niezwykle przestarzały - gdyż był zbliżony bo bolidu Fondmetal GR02 z 1992 roku (był to ostatni samochód, jaki do tamtej pory zaprojektował Sergio Rinland). Do wad bolidu należały m.in. przestarzała konstrukcja, zbyt duży ciężar, niewydajne elementy aerodynamiczne, brak gładkich, wyprofilowanych linii nadwozia, ogromny nos, wielka skrzynia biegów, niedostatki mocy i spora powolność. Zespół zaprezentował się publicznie po raz pierwszy w Lutym 1995 roku jako Parmalat Forti Ford.

edytuj 1995

Roberto Moreno w bolidzie Forti w czasie Grand Prix Wielkiej Brytanii

Zespół Forti Corse Srl w Formule 1 zadebiutował w Grand Prix Brazylii, 26 marca 1995 roku. W kwalifikacjach Moreno zdobył 23 pozycję (6 sekund straty do zdobywcy pole position, Damona Hilla, a Diniz był 25 (strata 8 sekund do Hilla). Podczas wyścigu Diniz był ostatni - dziesiąty, tracąc do zwycięzcy, Michaela Schumachera aż siedem okrążeń. Moreno nie ukończył wyścigu (wypadek na 47 okrążeniu).

Wyścig o Grand Prix Argentyny był dla Forti katastrofą. Obaj kierowcy nie zostali sklasyfikowani, mimo że dojechali do mety - mieli bowiem 9 okrążeń straty do zwycięzcy. Najszybsze okrążenie obu kierowców było o około 10 sekund gorsze od najlepszego najszybszego okrążenia wyścigu i o pięć sekund od najgorszego kierowcy nie-Forti (Domenico Schiattarelli z Simteka).

Grand Prix San Marino to kolejna kompromitacja włoskiego zespołu. Do najszybszego w kwalifikacjach Michaela Schumachera obaj kierowcy Forti stracili około 9 sekund. Obaj dotarli do mety (Diniz przed Moreno), na ostatnich pozycjach, ale ponownie byli niesklasyfikowani (strata 7 okrążeń do zwycięzcy).

Do wyścigu o Grand Prix Hiszpanii obaj kierowcy Forti startowali z ostatniego rzędu. W wyścigu było fatalnie - Diniz odpadł na 17 okrążeniu (problemy ze skrzynią biegów, a Moreno na 39 okrążeniu (przegrzał mu się silnik).

W Grand Prix Monako Diniz uzyskał 22 pole startowe, a wyścig skończył na ostatniej, 10 pozycji (ze stratą 6 okrążeń do lidera). Moreno startował z 24 pola startowego, ale na skutek problemów z hamulcami po 9 okrążeniach rozbił swój samochód.

Przed Grand Prix Kanady z rywalizacji w Formule 1 wycofał się zespół Simtek. Do wyścigu tego obaj kierowcy przystąpili na ostatnich miejscach startowych. W wyścigu Diniz na 26 okrążeniu odpadł z powodu awarii skrzynii biegów, a na 54 okrążeniu odpadł Moreno, gdyż miał on problemy z układem paliwowym.

O Grand Prix Francji ekipa Forti też chciała jak najszybciej zapomnieć. Jej kierowcy wystartowali z ostatnich pozycji. Diniz nie przejechał ani jednego okrążenia, a Moreno dojechał do mety ostatni, 16, tracąc 6 okrążeń do zwycięzcy i 3 okrążenia do zawodnika przed nim.

W kwalifikacjach do wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii Diniz zajął 20, a Moreno 22 pozycję startową. Na 13 okrążeniu Dinizowi zespuła się skrzynia biegów, a na 48 Moreno silnik.

Do wyścigu o Grand Prix Niemiec kierowcy Forti startowali z przedostatniego rzędu (wyprzedzili kierowców Pacifika), jednakże obaj nie ukończyli wyścigu (Dinizowi zepsuły się hamulce na 8 okrążeniu, natomiast w bolidzie Moreno na 27 okrążeniu zawiódł wał przeniesienia napędu).

W kwalifikacjach do Grand Prix Węgier obaj kierowcy mieli ponad 7 sekund straty do zdobywcy pole position, Damona Hilla. I w tym wyścigu żaden z nich nie dojechał do mety. Na 8 okrążeniu w samochodzie Moreno zawiodła skrzynia biegów, a na 32 okrążeniu w samochodzie Diniza zepsuł się silnik.

W deszczowych kwalifikacjach do Grand Prix Belgii Diniz był ostatni (do czasu najszybszego Gerharda Bergera stracił 15 sekund), a 22 pozycji - Moreno. Kierowcy Forti wyścig ukończyli na ostatnich pozycjach - Diniz na trzynastej, a Moreno na czternastej. Obaj mieli 2 okrążenia straty do zwycięzcy tej eliminacji.

Do wyścigu o Grand Prix Włoch Moreno startował jako 22, a Diniz jako 23. Moreno nie przejechał ani jednego okrążenia. Diniz był w tym wyścigu przedostatni - dziewiąty (za nim uplasował się Japończyk Ukyo Katayama z Tyrrella), tracąc 3 okrążenia do zwycięzcy, którym był Johnny Herbert na Benettonie.

W Grand Prix Portugalii w kwalifikacjach Diniz był 22, a Moreno 23. Diniz wyścig ukończył na 16 miejscu, z 5 okrążeniami straty do Davida Coultharda, który wygrał ten wyścig. Moreno był ostatni tracąc do swojego kolegi z teamu 2 okrążenia.

W kwalifikacjach do Grand Prix Europy na torze Nürburgring Diniz ponownie był 22, a Moreno 23. Moreno nie ukończył wyścigu z powodu niesprawnego wałka rozrządu na 22 okrążeniu. Diniz ukończył wyścig na 13 pozycji z 5 okrążeniami straty do zwycięzcy, Michaela Schumachera. Za nim byli Gabriele Tarquini (Tyrrell) oraz Jean-Denis Deletraz (Pacific).

Przed Grand Prix Pacyfiku Guido Forti próbował pozyskać Hideki Nodę, te próby nie odniosły jednak skutku. Kierowcy Forti wystartowali w tej eliminacji z 21 i 22 pozycji. W wyścigu Moreno był szesnasty z 5 okrążeniami straty do zwycięzcy, a Diniz przyjechał siedemnasty - ostatni.

Grand Prix Japonii okazało się mniej szczęśliwe dla Forti. Diniz był 20 w kwalifikacjach, a tuż za nim uplasował się Moreno, ale żaden z nich nie dotarł do mety. Moreno po pierwszy okrążeniu zepsuła się skrzynia biegów, a na 32 okrążeniu Diniz miał wypadek.

Sezon kończył wyścig o Grand Prix Australii. Dwa ostatnie pola startowe przypadły kierowcom Pacific, z przedostatniego rzędu startowali zawodnicy ekipy Forti. W wyścigu odpadła większość faworytów, a ukończyło go jedynie ośmiu kierowców. Na podium stanęli kolejno Damon Hill (Williams), Olivier Panis (Ligier) oraz Gianni Morbidelli (Footwork). Na siódmym miejscu wyścig ukończył Pedro Diniz, mając 4 okrążenia straty do zwycięzcy, a gdyby ostatecznie Panisowi zepsuł się silnik (miał z nim problemy na ostatnim okrążeniu), to Forti zdobyłoby punkt do klasyfikacji konstruktorów. Moreno nie dojechał do mety (wypadek na 21 okrążeniu).

edytuj Przed sezonem 1996

Tak zakończył się debiutancki sezon dla ekipy Forti, który był po prostu fatalny. Zespół miał dobrą ekipę projektantów i dosyć solidny budżet, a mimo to okazał się gorszy od biedniejszych teamów, takich jak Simtek, Pacific czy Minardi. Sezon obfitował w awarie (Diniz ukończył 60,45% całego dystansu wszystkich wyścigów w sezonie, a Moreno 57,75%). Samochód był bardzo powolny i awaryjny, fatalna była konstrukcja skrzyni biegów, i silnika.

Po sezonie do Ligiera odszedł Pedro Diniz, co oznaczało, że ze sponsorowania zespołu wycofał się Parmalat, natomiast ze znalezieniem nowych sponsorów zespół miał duże problemy. Moreno został zwolniony i Forti Corse został się bez ani jednego kierowcy.

Po zakończeniu sezonu Forti rozpoczął poszukiwania nowych kierowców i w tym celu odbył kilka testów na włoskich torach. Uczestniczyli w nich między innymi Włosi: Andrea Montermini, Giovanni Lavaggi, Luca Badoer i Vittorio Zoboli, Francuz Franck Lagorce oraz Polak Jarosław Wierczuk. Guido Forti postanowił, że kierowcami zespołu zostaną Montermini i Badoer, a testerem Lagorce. Wszyscy oni mieli już za sobą starty w Formule 1.

Na nowy sezon pozyskano ostatecznie kilku pomniejszych sponsorów (m.in. Replay Jeans, TAT Tiles & Trading International, ITS Ceramiche, Elf, Roces Inline Skates), przedłużono też umowy sponsorskie z Marlboro, Kaiser i Sadia.

Do nowego sezonu zespół przystąpił ze zmodernizowanym samochodem z roku 1995, oznaczonym jako Forti FG01B-96. Jednostką napędową nadal był silnik Forda, ale nowszy model. Nazwę zmieniono na Forti Grand Prix. Sergio Rindland został dyrektorem technicznym zespołu, a menadżerem zespołu został Cesare Fioro, przez wiele lat związany z Ferrari. Giorgio Stirano natomiast opuścił zespół, tak samo tuż przed startem sezonu uczynił Rindland.

Dwie ważne dla zespołu informacje przed sezonem to wycofanie się ekipy Pacific oraz wprowadzenie limitu 107% (do wyścigu kwalifikowały się osoby, które miały czas nie gorszy niż 107% czasu zwycięzcy kwalifikacji).

edytuj 1996

Limit ten dał zespołowi o sobie znać w pierwszej eliminacji sezonu, jaką było Grand Prix Australii. Zwycięzca kwalifikacji, Kanadyjczyk Jacques Villeneuve, osiągnął czas 1,32.371. Badoer i Montermini do wyścigu się nie zakwalifikowali, ponieważ osiągnęli czasy odpowiednio 1,39.202 i 1,42.087.

Przed Grand Prix Brazylii sponsorem zespołu Forti została firma Hudson. Do wyścigu tego zakwalifikowali się obaj kierowcy Forti (Badoer 19, Montermini 20). W wyścigu Badoer był przedostatni - jedenasty - z 4 okrążeniami straty do zwycięzcy. Montermini wypadł z toru na 27 okrążeniu.

Trzecią eliminacją sezonu 1996 było Grand Prix Argentyny. Kierowcy Forti startowali do wyścigu z ostatniego rzędu. W wyścigu Montermini był ostatni, zajmując 10 pozycję z 3 okrążeniami straty. Badoer miał groźnie wyglądającą kolizję z Dinizem na 24 okrążeniu, ale nic im się nie stało.

W kwalifikacjach do Grand Prix Europy kierowcy Forti uzyskali czas ponad 6 sekund gorszy od zdobywcy pole position, co nie mieściło się w limicie 107%.

Na tym samym torze, a którym odbywało się Grand Prix Europy, zespół Forti zaprezentował nowy model samochodu, który oznaczył jako FG03-96. Montermini nazwał go "zupełnie innym światem" w porównaniu do poprzednich samochodów ekipy. Miał on rację - samochód był od poprzedników lżejszy i mniejszy, miał lepszą aerodynamikę i lepszą skrzynię biegów.

Na Grand Prix San Marino zespół zdążył wybudować tylko jeden bolid FG03-96 i postanowiono, że pojedzie nim Luca Badoer. W kwalifikacjach uzyskał on czas 5 sekund gorszy niż zdobywca pole position, Michael Schumacher. Montermini jechał starym FG01B-96, uzyskując w kwalifikacjach czas prawie o 6,8 sekund gorszy od "Schumiego", co było poniżej granicy 107%. Po przesiadce na FG03-96 Montermini był o 0,6 sekund gorszy od kolegi z zespołu, więc w wyścigu miał prawo wystartować jedynie Badoer. Dojechał on w nim na 10 pozycji z 4 okrążeniami straty do zwycięskiego Damona Hilla.

W Grand Prix Monako użyto dwóch modeli FG03-96. W niedzielę, w czasie wyjazdu na tor, Montermini rozbił swój samochód i nie wziął udziału w wyścigu. Badoer miał kolizję na 60 okrążeniu i tym samym nie ukończył wyścigu.

Po tym wyścigu w Forti pojawił się nowy dyrektor techniczny - George Ryton, wcześniej powiązany z zespołami EuroBrun, Tyrrell i Ferrari. Jednakże współwłaściciel zespołu Forti, Carlo Vallarino Gancia, chciał włożyć pieniądze w nową inwestycję (chciał wystawić własny team w Indy Racing League). W tym celu odsprzedał swoje udziały w zespole Forti Corse Srl irlandzkiej grupie inwestorów Shannon Racing Group. Grupa ta chciała początkowo wystawić własny zespół na rok 1998, a po wykupieniu udziałów w Forti dążyła do tego, by przekształcić Forti w narodowy irlandzki zespół. Sprzeciwił się temu Guido Forti. Zespół pozyskał w postaci sponsora firmę Belco Avia. Barwy bolidów Forti zmieniono z żółtych na zielono-biało-czerwone.

Do wyścigu o Grand Prix Hiszpanii nie zakwalifikował się ani Montermini, ani Badoer, ale w Grand Prix Kanady Badoer startował z 20 pozycji, a Montermini z 22. Żaden z kierowców Forti nie ukończył tego wyścigu. (na 22 okrążeniu w samochodzie Monterminiego zepsuła się elektryka, a na 44 okrążeniu Badoer miał defekt skrzyni biegów).

W wyścigu tym na tylnym spojlerze pojawił się napis Sokół Helicopters. Było to związane z tym, że firma PZL-Świdnik miała wówczas silne powiązania z Belco Avia, której szef Arron Colombo chciał wypromować polski produkt.

Przed Grand Prix Francji nastąpił ostry konflikt między Guido Fortim i nowym współwłaścicielem. Ekipa Shannon ogłosiła, że posiada 51% udziałów w zespole, Guido Forti twierdził natomiast, że na konto zespołu nie wpłynęły dotąd żadne pieniądze. Sytuacja w zespole stawała się krytyczna, a wobec firmy Cosworth ciągle narastały długi

Do wyścigu we Francji przystąpili obaj kierowcy. Na 2 okrążeniu w bolidzie Monterminiego zawiodła elektryka, w samochodzie Badoera po 29 okrążeniach zepsuł się układ paliwowy.

Była to ostatnia eliminacja, w jakiej uczestniczył zespół Forti. Na Grand Prix Wielkiej Brytanii team ten przybył z opóźnieniem. W związku z tym, że firma Cosworth z powodu nieotrzymania pieniędzy za wcześniejsze silniki odmówiła współpracy, w kwalifikacjach obaj kierowcy jeździli już na resztkach paliwa oraz na wcześniej stosowanych silnikach. Obydwaj uzyskali czas uniemożliwiający zakwalifikowanie się do wyścigu (strata wynosiła ponad 8,3 sek. do czasu uzyskanego przez zdobywcę pole position, Damona Hilla).

Zespół udał się na Grand Prix Niemiec, ale obydwa bolidy nie wyjechały z boksów z powodu braku pieniędzy oraz jednostek napędowych.

Po Grand Prix Francji Guido Forti pojechał do Włoch, gdzie rozpoczął sądowną walkę o prawa do kontroli nad zespołem. We wrześniu 1996 włoski sąd opowiedział się po stronie Guido Fortiego. Nic to jednak nie zmieniło, gdyż zespół już nie istniał. W styczniu 2000 roku samochody Forti kupiła angielska szkoła wyścigowa Aintree Racing Drivers' School.

Zespół został zgłoszony do 27 Grand Prix, wystartował w 23. Nie zdobył ani jednego punktu.

edytuj Kierowcy Formuły 1 Forti Corse

Sezon	Nr startowy	Kierowca	Zgłoszenia	Starty	Ukończył	Pkt.
1995	21	Pedro Diniz	17	17	10	0
	22	Roberto Moreno	17	17	6	0
1996	22	Luca Badoer	10	6	2	0
	23	Andrea Montermini	10	4	1	0

edytuj Źródła

1, 2, 3

edytuj Zobacz też

Polacy w Formule 1