Formuła 1 Sezon 1963 |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
1950 • 1951 • 1952 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965 • 1966 • 1967 • 1968 • 1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987 • 1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000 • 2001 • 2002 • 2003 • 2004 • 2005 • 2006 • 2007 • Obecny: 2008 • Przyszłe: 2009 • 2010 • 2011 • 2012 •
GP Monako • GP Belgii • GP Holandii • GP Francji • GP Wielkiej Brytanii • GP Niemiec • GP Włoch • GP Stanów Zjednoczonych • GP Meksyku • GP RPA •
| Sezon 1963 Mistrzostw Świata Formuły 1 | |
 |
|
| Inauguracja | 26 maja |
| Zakończenie | 28 grudnia |
| Liczba wyścigów | 10 |
| Mistrzowie | |
| Kierowcy |  Jim Clark |
| Konstruktorzy | Lotus-Climax |
| Poprzedni sezon • Następny sezon | |
14 sezon Formuły 1 rozpoczął się 26 maja w Monte Carlo, a zakończył 28 grudnia w RPA.
Spis treści |
edytuj Przebieg
Mistrzem został Jim Clark, który po słabym początku sezonu (8 miejsce w Monaco) znokautował przeciwników w pozostałych 9, tylko 2 razy nie wygrywając (2 miejsce w Niemczech, zwyciężył John Surtees oraz 3 miejsce w USA, przegrana z Grahamem Hillem i Richie Gintherem). Sezon ten był także początkiem końca byłego mistrza świata – Phila Hilla.
edytuj Terminarz
edytuj Teamu i kierowcy
| Team | Kierowcy | Starty |
|---|---|---|
| Lotus-Climax |
Jim Clark Trevor Taylor Bernard Collomb.svg){kind=small} André Pilette Pedro Rodríguez Jack Brabham Maurice Trintignant Mike Hailwood Tim Parnell Mike Spence Ernie Pieterse |
9 2 2 2 1 1 1 1 1 1 |
cdn
edytuj Klasyfikacja kierowców
| lp | zawodnik | team | punkty |
|---|---|---|---|
| 1 | Jim Clark |
Lotus-Climax |
|
| 2 | Graham Hill |
BRM |
|
| 3 |  Richie Ginther |
BRM |
|
| 4 | John Surtees |
 Ferrari |
|
| 5 | Dan Gurney |
Brabham-Climax |
|
| 6 |  Bruce McLaren |
Cooper-Climax |
|
| 7 | Jack Brabham |
Brabham-Climax |
|
| 8 | Tony Maggs |
Cooper-Climax |
|
| 9 | Innes Ireland |
BRP-BRM |
|
| 10 | Lorenzo Bandini |
BRM Ferrari |
4 |
| 11 |  Jo Bonnier |
Cooper-Climax |
|
| 12 |  Gerhard Mitter |
Porsche |
|
| 13 | Jim Hall |
Lotus-BRM |
|
| 14 |  Carel Godin de Beaufort |
Porsche |
|
| 15 |  Jo Siffert |
Lotus-BRM |
|
| 16 | Trevor Taylor |
Lotus-Climax |
|
| 17 | Ludovico Scarfiotti |
Ferrari |
|
Chris Amon, Hap Sharp, Peter Broeker, Maurice Trintignant, Mike Hailwood, Tony Settember, John Love, Bernard Collomb, Phil Hill, Masten Gregory, Moises Solana, Doug Serrurier, Bob Anderson, Trevor Blokdyk, John Campbell-Jones, Mike Spence, Brausch Niemann, Giancarlo Baghetti, Willy Mairesse, Ian Burgess, Pedro Rodriguez, Ian Raby, Lucien Bianchi, Mário de Araújo Cabral, Rodger Ward, Peter de Klerk, Sam Tingle, Ernie Pieterse, David Prophet, Andre Pilette, Tim Parnell, Kurt Kuhnke, Roberto Lippi, Ernesto Brambilla, Frank Dochnal –nie zdobyli punktów
edytuj Klasyfikacja konstruktorów
| lp | team | punkty |
|---|---|---|
| 1 | Lotus-Climax |
|
| 2 | BRM |
|
| 3 | Brabham-Climax |
|
| 4 | Ferrari |
|
| 5 | Cooper-Climax |
|
| 6 | BRP-BRM |
|
| 7 | Porsche |
|
| 8 | Lotus-BRM |
|
Teamy: Stebro-Ford, Scirocco-BRM, Alfa Romeo, Lotus-Borgward, Lola-Climax, LDS-Alfa Romeo, Gilby-BRM, De Tomaso-Ferrari, Cooper-Maserati, ATS, Lotus-Ford – nie zdobyły punktów